Mendeley  

Zotero  

Mohammadi H. Mediation and Arbitrability of Commercial Disputes (A Comparative Study in the Laws of Afghanistan, Iran, and the Singapore Convention 2019). SRQJL 2026; 3 (3) :199-223
URL: http://srqjl.knu.edu.af/article-1-84-fa.html

میانجیگری تجاری سازوکار نوین برای حل‌وفصل اختلافات تجاری است، در قرن حاضر از محبوبیت و استقبال فزاینده‌ای از سوی اصحاب دعوا برخوردار است. پیشینه فرهنگی و سازگاری میانجیگری با منطقه آسیا، بر اهمیت توسعه و گسترش این روش افزوده است. این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی و  استفاده از ابزار کتابخانه‌ای، به بررسی و تبیین مفهوم میانجیگری و قلمرو آن در حقوق افغانستان، ایران و کنوانسیون سنگاپور 2019 پرداخته است  و هدف تحقیق مطالعه تطبیقی و شناسایی نقاط قوت وضعف حقوق داخلی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که: مفهوم میانجیگری در هر سه نظام حقوقی مذکور یکسان است و بند دوم ماده 2 قانون تجارت افغانستان ناشی از سهل‌انگاری قانون‌گذار تلقی می‌شود. همچنین، قلمرو و امکان میانجی‌پذیری اختلافات تجاری در حقوق افغانستان گسترده‌تر از حقوق ایران است؛ به‌طوری‌که در حقوق ایران، دعاوی مرتبط با رقابت، بازار بورس، سهام و اوراق بهادار، قابلیت میانجی‌پذیری ندارند. بااین‌حال، در هر سه نظام حقوقی محدودیت‌هایی در قلمرو میانجی‌پذیری وجود دارد که در این پژوهش به آنها پرداخته شده است. این تحقیق می‌تواند به میانجیگران و دست‌اندرکاران روش‌های نوین حل‌وفصل اختلافات تجاری کمک شایانی نماید.